Valkhof Festival 2016 bevat weer genoeg muzikale parels

2016 is het jaar dat de Vierdaagse voor de honderdste keer gelopen wordt. Een mijlpaal waar de stad trots op kan zijn. Even trots kan Nijmegen zijn op de daarbij behorende Vierdaagsefeesten, die inmiddels al bijna een halve eeuw worden georganiseerd. Een vast onderdeel daarvan zijn de festiviteiten op het Valkhof. Hieronder enkele namen uit het aankomende Valkhof Festival om in de gaten te houden.

Zangeres en liedjesschrijfster Lea Kliphuis
foto via Valkhof Festival

Om klein te beginnen: de Friese zangeres en liedjesschrijfster Lea Kliphuis bracht dit jaar haar tweede plaat uit, The world owes me nothing. Een titel die refereert aan de worsteling om na haar eerste plaat weer nieuwe nummers te schrijven. Het duurde vijf jaar om een opvolger op te nemen waarbij die strijd om inspiratie op te doen voor nieuwe liedjes een belangrijk thema is. Een strijd die ze zonder hulp aanging. Al stond ze er in de studio niet helemaal alleen voor, want de soms vrolijk, soms ingetogen klinkende plaat werd mede ingespeeld door leden van de Staat. Jongens die ze goed kent, doordat ze zo’n zes jaar in Nijmegen woont. Benieuwd hoe haar sterke teksten vol vertrouwen in de toekomst op het publiek overkomen.

Rockband Donnerwetter
foto: Arifocus Fotografie

Wat voor­al bleef hang­en van het op­tre­den van de Achter­hoek­se rock­band Donnerwetter vorig jaar op het Valk­hof Festival: de in­ter­ac­tie tus­sen de op de elek­trische gitaar spe­len­de Wout Kemkens en de mee­stal akoes­tisch spe­len­de zanger-gitarist Rocco Ostermann. Hun sterke, dy­na­mi­sche shows waar­op Ostermann met bijna ma­nia­kaal klink­en­de zang zijn stem­pel drukt, zor­gen ge­heid voor een aan­dacht­ig pu­bliek. Met num­mers waar­in een hang naar de klas­siek­e rock en folk uit de ja­ren ze­ven­tig door­klinkt, be­stijg­en ze dit jaar we­der­om de plan­ken in Nij­me­gen. Vier klas­se­mu­zi­kant­en met een sterk eigen en her­ken­baar ge­luid.

De ja­ren ze­ven­tig in­spi­re­ren de Cuijkse rock­band Black Bottle Riot al zo’n acht jaar. Hun ster rees snel van­we­ge hun sterke op­tre­dens en zelf­ge­schre­ven songs waar­in de in­vloed van gro­te na­men als Black Sabbath, Thin Lizzy en ook wel The Cult rond­waart. Een menge­ling van rock, blues en hard­rock dus. Een op­tre­den in De We­reld Draait Door zorg­de er­voor dat het Texaanse bluesrocktrio ZZ Top – juist, de band van die twee be­baar­de he­ren, wiens hoog­tij­da­gen in de ja­ren ze­ven­tig en tacht­ig la­gen – hun vroeg om als sup­port­act mee op tour­nee te gaan. Een hele eer vond­en ze zelf. In­mid­dels is de band drie pla­ten verder en zijn er plan­nen voor een vier­de al­bum.

We blijven nog even in de regio met de wel­licht enig­e surf­band van naam die Nij­me­gen rijk is: The Biarritz Boys. Denk niet aan de Beach Boys, denk meer aan de legen­da­ri­sche gi­ta­rist Dick Dale. Hij ont­wik­kel­de begin ja­ren zest­ig het be­ken­de jank­en­de, sner­pen­de gi­taar­ge­luid vol galm. In de ja­ren ne­gen­tig schop­te zijn num­mer Misirlou (1963) het tot open­ings­num­mer van de be­faam­de film Pulp Fiction. Dit num­mer in­spi­reer­de vier Nij­meeg­se jong­ens om in 2001 de band te beginnen. Bij The Biarritz Boys is alles in­stru­ment­aal. Er valt geen noot zang te be­speur­en. Dat ken­merkt de surf: de gi­taar voor het woord, stem­band­en zijn niet no­dig.

Punkband John Coffey
foto via Valkhof Festival

De stem­banden van zan­ger David Achter de Molen van de Utrecht­se punk­band John Coffey krij­gen eind dit jaar de nodig­e rust. Triest nieuws voor de fans van deze jong­e hond­en die in de laatste vijf jaar een ge­duchte naam heb­ben op­ge­bouwd in bin­nen- en bui­ten­land. De groep kon­dig­de on­langs aan voor­lopig met op­tre­den te stoppen. Jam­mer, want hun op­tre­dens zijn rauw, on­ge­po­lijst en vi­taal, iets dat het Pink­pop-pu­bliek vo­rig jaar heeft geweten. Acht­er de Molen ging al crowd­surf­end de tent rond en ving en pas­sant een in de lucht ge­gooid be­ker­tje bier op en dronk het in een teug leeg waarna hij de show her­vat­te. Het film­pje is een veel­be­ke­ken clip op YouTube ge­word­en. Wel­licht kun­nen we in Nij­me­gen een soort­ge­lijk me­mo­ra­bel mo­ment ver­wacht­en.

De Bel­gen van Condor Gruppe heb­ben een be­la­den naam voor hun groep ge­ko­zen. Het Duitse Condor­legioen bomb­ar­deer­de in 1937 het Spaan­se stad­je Guernica, het­geen Pablo Picasso in­spi­reer­de tot het ma­ken van zijn ge­lijk­na­mig­e schil­de­rij. Zelf haalt het vijf­tal zijn in­spi­ra­tie uit het werk van voor­na­me­lijk Ita­li­aan­se com­po­nist­en als Ennio Morricone, wiens mu­ziek werd ge­bruikt in de zo­ge­he­ten spag­het­ti­westerns, die in de ja­ren zes­tig en ze­ven­tig zo po­pu­lair wa­ren. Daar­naast klinkt in hun in­stru­men­tale stukken ook de in­vloed door van de typisch Duit­se krautrock van de Keul­se band Can. Veer­tig jaar ge­le­den enorm hip, mu­ziek vol span­ning en im­pro­vi­satie. Avon­tuur­lijke klank­en waar België met bands als dEUS en Zita Swoon al ja­ren om be­kend staat.

Tot slot: Protomartyr. Vier Ame­ri­ka­nen uit Detroit die de kunst ver­staan zich te iden­ti­fi­ce­ren met de on­te­vre­den Britse ar­beid­ers­jeugd uit troost­e­lo­ze steden als Leeds en Sheffield ten tijde van Thatcher, eind jaren ze­ven­tig be­gin ja­ren tach­tig. Dit leidt tot zie­den­de, grim­mig­e en inkt­zwarte mu­ziek waar­mee Joy Division en The Fall gro­te be­kend­heid ver­gaar­den. Galm­en­de gi­tar­en, don­ker­e tekst­en, meer ge­decla­meerd dan ge­zong­en door im­mer in het zwart ge­kled­e jonge man­nen, waar­bij vro­lijk­heid en ple­zier ver te zoek­en zijn. Dat er tijdens hun op­tre­den maar een guur Protomartyr-windje mag waai­en over een ver­der ho­pe­lijk zon­nig Valkhof Festival 2016.