Nijmeegse Zaken

Op 13 augustus organiseerde Rachid Manuela als dank voor de ontvangen bijstand toen hij geen baan had een Dag voor de Minima in Nijmegen. Daarmee wilde hij „mensen uit de bijstand ook een keer laten genieten”. De sympathieke wet­houder Bert Frings, die blij was eens niet aan het dossier Veilig Thuis te hoeven denken, deed het open­ings­woord voor een nagenoeg leeg open­lucht­theater de Goffert. Verspreid over de hele dag kwamen minder dan honderd mensen opdagen, nog geen twee procent van de doelgroep. Begrijpelijk die geringe opkomst. Wat niet de bedoeling was, gebeurde. De dag werkte namelijk eerder stigmatiserend dan dat er iets te genieten was. Dat begon al aan de poort met de controle of je tot de doelgroep behoorde. Meteen bij binnenkomst stond een groot bord met huis­regels: geen wapens of drugs, geen alcohol. Geen diefstal. Verplicht meewerken met legitimatie en onderzoek naar kleding en tassen. Misschien zijn dergelijke regels begrijpelijk bij een gevangenis, maar bij een feestje? De organisatie wantrouwde blijkbaar de mensen in de bijstand van alle kanten. Die dan op zo’n feestje geen biertje mogen drinken. Want, geen alcohol. Stel je voor, een feestje mét alcohol. Wat kan er dan niet allemaal misgaan? Een tip voor Rachid: de term minima is al stigmatiserend. Beter is te spreken van mensen met een laag inkomen. Denk daar even over na. Wij werden hierover ook op de vingers getikt door een kritische lezer.

…

Een motie is een uitspraak, in de meeste gevallen een verzoek, vanuit de gemeenteraad aan het dagelijks bestuur van onze stad, zoals de wethouder, om iets te doen of juist na te laten. Dat is een serieuze zaak, want de gemeenteraad is het hoogste orgaan in de gemeente en een motie is een goede manier om beleid te beïnvloeden. Haaks daarop staan de vele quasilollige titels die in Nijmegen aan moties worden gegeven. Een kleine bloemlezing van de afgelopen maanden. Wat te denken bij Wat heb ik nou aan mijn brug hangen?, en Zeg, ken jij de ombudsman? Of Komt dat zien!!!, en het prikkelende Nadere kaders, met als uitsmijter Laat de Waal niet in het water vallen. Dit kan regelrecht in het programma van een of andere cabaretier. En een politicus moet van alles doen, maar niet de politieke nar uithangen. Dan wordt het misplaatste humor. Wie hier toch geen genoeg van kan krijgen, verwijzen wij naar www.nijmegen.nl/gemeenteraad: moties en amen­de­men­ten. Veel lees­plezier.

…

En dan over de betekenis van een motie: op 6 juli werd de motie van de PvdA Geen be­zuinig­ing op werk en inkomen met 32 stemmen voor en 2 tegen aan­geno­men. Deze motie houdt in dat de voor­gestelde bezuiniging op de bijzondere bijstand geschrapt werd. Nu is de inkt nog maar net op­ge­droogd of het college stelt die alweer ter dis­cussie. Komend jaar dreigt op het bij­stands­bud­get een tekort van zes mil­joen euro. Die tekorten vult Den Haag niet auto­matisch aan. Het college besloot daarom alsnog te be­zuinig­en op de bij­stands­uit­ga­ven. Zo wil het onder meer de bij­dra­gen uit de bij­zondere bij­stand voor de in­richting van een wo­ning ver­min­de­ren. Het bij­zon­dere van de bijz­on­dere bij­stand slaat blijk­baar op het feit dat deze re­gel­ing in­wis­sel­baar geworden is voor be­zui­niging­en wan­neer het maar uit­komt. Tijd dus voor een nieuwe motie die de eerdere motie onderstreept.

…

Laten we me­teen afs­preken dat we voort­aan de term minima niet meer gebruiken. Dit woord, dat de groep mensen aan­duidt met een laag tot zeer laag inkomen, is klein­erend omdat het sug­ge­reert dat er mini­male men­sen bestaan. De mens verdwijnt dan achter een term met een reken­kun­dige be­teken­is zoals die wordt ge­hanteerd in de eco­nomische retoriek van de Tweede Kamer, ge­meente­raden en tal van be­leids­nota’s. Eco­nomie en in­ko­men is eige­nlijk heel simpel: er zijn mensen met een hoog in­ko­men en er zijn heel veel mensen met een laag inkomen. De mini­male mens bestaat niet. Er zijn mensen. Punt.