Nijmeegse Zaken

Grazie, Nijmegen. Dat was ongetwijfeld de reactie van de Giro d’Italia na het wielrenspektakel in mei dit jaar. Nadat Gelderland een bedrag van 12,85 miljoen euro had opgehoest om het feest daad­werkelijk mo­gelijk te maken, toverde de organisatie nog een truc uit de hoge hoed. In de weken voorafgaand aan de start ontvingen ondernemers in het centrum van Nijmegen een mail om artikelen te bestellen die ze vervolgens in hun winkel konden verkopen: T-shirts, wielren­shirts, vaantjes en dergelijke. Paar voorwaarden: minimale afname vijf stuks, geen retour mo­gelijk en vaste inkoopprijzen. Bijvoorbeeld de roze Giro-T-shirtjes: inkoop 16 euro, ge­ad­viseer­de verkoop­prijs 20 euro. En wat gebeurt er op de dag zelf? Vlak langs de route, onder meer op de ventweg van de Oranjesingel, biedt de organisatie dezelfde T-shirtjes in haar stand aan voor 10 euro. Winst­maximalisatie in optima forma. Mille grazie, Nijmegen!

…

De Gel­der­se com­mis­sa­ris van de Ko­ning, Clemens Cornielje, is be­zig met een on­der­zoek. Een ge­heim on­der­zoek. Hij moet ad­vies uit­breng­en aan de ko­ning of de Vier­daag­se in aan­merk­ing komt voor het pre­di­caat ko­nink­lijk. Na­dat vo­rig jaar in april de aan­vraag is ge­daan, bleef het een jaar stil. Ge­heim­hou­ding ge­lukt, zou je zeg­gen. Wel­ke be­lang­rijke vra­gen moet hij nu be­­ant­­woorden om te toets­en of de Vier­daag­se aan de voor­waar­den vol­doet? Be­staat de Vier­daag­se in­der­daad hon­derd jaar? Is het een voor­aan­staand evene­ment? Hebben al­le be­stuurs­le­den zich een beet­je net­jes ge­dra­gen? En de laat­ste vraag: ver­spreidt de ver­enig­ing geen po­li­tie­ke, com­­mer­­ciële, re­li­gi­euze of le­vens­be­schouw­e­lijk­e op­vat­ting­en? Kor­tom: is er mis­schien een re­den om het pre­di­caat niet toe te ken­nen? We doen een uit­erst ge­waag­de voor­spel­ling: zo’n pro­bleem zal het ver­krij­gen van het pre­di­caat niet zijn. En dat was het ook niet voor ruim vijf­hon­derd an­der­e be­drij­ven en or­ga­ni­sa­ties in Neder­land. Ge­woon hon­derd jaar oud worden. En je een beet­je net­jes ge­dra­gen. Maar nog niet ver­der ver­tel­len; is al­le­maal top­ge­heim.

…

Als u dacht dat het di­a­lect dat wij hier spre­ken, het Zuid-Gelders, zich be­perkt tot deze re­gi­o, dan moet u uw oor nog eens goed te luister­en leg­gen. En wel zo’n 7.000 ki­lo­me­ter west­waarts. In Pel­la, een stad­­je in Iowa (VS), spreekt men Pella Dutch, een di­a­­lect dat is af­ge­leid van ons Zuid-Gelders. Pella telt on­ge­veer 10.000 in­wo­ners, van wie een groot ge­deel­te Ne­der­land­se voor­ou­ders heeft. Pella is ge­sticht in 1847 door do­mi­nee Hendrik Scholte en acht­hon­derd van zijn volg­e­ling­en. Deze Ne­der­­land­ers wa­ren ge­vlucht naar ‘de nieuw­e we­reld’ om ge­loofs­re­den­en. Dus be­gon­nen ze met rooms-kath­o­liek­e Ne­der­land­se kerk­dienst­en en kwa­men er schol­en waar Ne­der­lands de voer­taal was. Het Engels werd al­leen belang­rijk ge­vond­en voor het con­tact met de ‘rest’, de andere Ame­ri­kan­­en. De in­wo­ners van het he­den­daag­se Pella zijn nog steeds bij­zon­der trots op hun Ne­der­­land­se af­komst en la­ten dat mer­ken ook. Mid­den in Pella staat de Vermeer Mill, een typische Ne­der­land­se wind­mo­len uit de ja­ren vijf­tig van de ne­gen­tien­de eeuw. De mo­len maalt nog steeds ko­ren. Op schol­en on­der­wij­zen de le­rar­en Ne­der­land­se ge­schied­e­nis. Pella or­ga­ni­seert ook Ne­der­land­se fest­i­vals. Mis­schien is Pella daar­om een mooi­e toe­voeg­ing aan de Nij­meeg­se ste­den­band­en: Masaya, Pskov, Gaziantep, Pella.

…

Sommige Nijmeegse politici kunnen maar moeilijk verkroppen dat zij hun zin niet kunnen door­drijven in de gemeenteraad. Tot die categorie behoort oud-VVD-lijsttrekker Hayke Veldman. Bij de laatste raadsverkiezingen bracht hij zijn partij niet verder dan een rol in de oppositie. Alras droop hij af naar het Haagse, vanwaar hij nu kans ziet om een van zijn stokpaardjes alsnog in de prak­tijk te brengen. Het gaat om de rioolheffing voor huurders. Uit mededogen met de minder­bedeelden, ontziet de gemeente Nijmegen de huurders voor de rioolheffing. De verkiezings­uitslagen van de laatste jaren laten zien dat het gros van de Nijmegenaren dit beleid steunt. Dit huurders pamperen is Veldman echter een doorn in het oog. De parlementariër wil dat de mensen die door de ver­huur­ders­hef­fing al hard zijn getroffen ook de volle mep betalen voor het riool. In de Tweede Kamer is hij hard bezig om gemeenten die bevoegdheid te ontnemen zelf te bepalen aan wie ze de rioolheffing opleggen. Dat is opvallend voor een partij die de gemeente juist op veel vlakken, denk aan ruim­te­lijk­e ordening, meer vrijheid wil geven. Decentralisatie is leuk, is de gedachte, zolang het maar leidt tot rechts beleid. Lokaal sociaal beleid is voor Veldman echter uit den boze.